1. Tweede kerstdag, de 26 ste december 1993.

Vanaf dat de ogen open zijn begint de reis naar Rome. Te voet of met de fiets of auto naar de Galmhut. Bij de ouders breekt het angstzweet uit. Zij gaan hun liefste zoontje missen.

Bij dit liefste zoontje breekt het zelfde zweet uit: kan alles wel in de bus? En wie zal meneer Buys thuis laten als het echt niet past. Helaas werd een grote voorraad eerste levensbehoefte in de Galmhut achter gelaten: De ouderen zagen met weemoed de blikjes gaan, de jongens de dozen chips.

Ballenmix

De pakken olie ballenmix. de rozijnen en de zonnebloemolie blijven onaangetast. De klok tikt door en we moeten echt vertrekken. Op het moment dat er geen zanger of begeleider meer buiten staat, gaat de deur dicht. Hij het wegrijden van de dubbeldekker zwaaien de ouders een bus met slaapzakken uit. Er steekt af en toe een handje tussenuit. Voor de zangers was het zinloos om een ander raam op te zoeken; het gangpad lag ook vol. Nadat onze lijder even orde op zaken had gesteld kon iedereen weer zitten (pas ter hoogte van Venlo).

Om half drie stonden we in de sneeuw van Tanzenberg. Het begon al bijna licht te worden.

Kotsend

De busreis erheen was overigens wel aardig, de broodjes waren snel uit onze rugzakken. Bij de allerkleinsten onder ons zijn de broodjes niet eens gepakt, maar is de portefeuille op tafel gelegd. Om 11.00 uur ging de bar open en vlogen de zakken chips, marsen, raiders, cola en zure bommen je om de oren. Je raad het dus wel weer? De mannen konden na wat uurtjes rust gehad te hebben (om wakker te worden) weer aan de slag als kotsruimer: Soms was de zak te laat en werden er twee jassen besmeurd. (Elke stoel was bezet, vandaar die twéé jassen bij één kotser.) Het wassen bij de eerst volgende rustplaats was geen succes: de afvoer raakte verstopt. In het hotel zouden ze er wel raad mee weten.

Filé

Om 15 uur begon de eerste file. Dit duurde niet echt lang (de chauffeur zou later aan deze files de schuld geven van de uren vertraging). Toen we onze tweede rustpauze naderden, had het zo erg gesneeuwd dat het eerste sneeuwballen gevecht niet te lang kon uitblijven. Jawel hoor, het gespuis was nog niet de bus uit of de eerste hallen vlogen door de lucht. De raststette verdiende weinig aan ons. De ballen vlogen in de hal, door de plee ruiten, tegen madammen met bontjassen en onze Russische medegezellen. Maar voldaan dat we waren na dit kwartiertje! We zouden het zo wel tot 03.00 uur uit kunnen houden. Het was nog maar 19.00 uur en de eerste chauffeur werd afgezet in Nürnberg. Mario promoveerde zo tot eerste chauffeur en vervolgde de tocht naar Kufstein. Hier zouden we rond 2130 uur zijn. Je raad het al? De planning zal wel uitlopen maar hoeveel, dit zou de verrassing zijn. Nadat iedereen in slaap gewiegd was schrokken we om 1.30 uur wakker. Gezoek in Klagenfurt. En toch klaagde bijna niet iedereen, nee het was best gezellig in de bus. God zij gedankt dat er geen knok en schop films gedraaid zijn tijdens de reis. Nu kwam er niemand op verkeerde gedachten om de zituren op te vullen. Geloodst door een taxi kwamen we om 3 uur in Tanzenberg.

Theresa

De jongens werden het bed ingetrapt, de andere gingen eten. Er moest namelijk naar de pijpen van de nonnen getanst worden: Zij zaten al uren met hete soep te wachten, eten moesten we. Na ons eerste soepje had zuster Theresa nog een paar andere zangers ontdekt en deze moesten ook eten. Of de honger nu bij Theresa of bij ons het grootst was mag u beslissen. Wij hadden honger, maar Theresa had zelfs jongens aan tafel gezet slechts gekleed in een onderbroek (en dat stelt tegenwoordig niet zoveel stof meer voor!) Hierna volgde een wel verdiende rust.

2. Derde kerstdag 27e december ‘93

8.00 Uur opstaan en aan tafel. Zuster Theresa keek alsof ze geen honger meer had. Wie was het slachtoffer? Zoals altijd kwamen nu ook weer de sterke verhalen naar boven over de eerste nacht zonder pa en ma en alleen vriendjes op de kamer. Op een kamer was het zelfs zo erg geweest dat ze een persoon met bed en al op de gang hadden gezet, alleen omdat hij zwaar ademde. Na het ontbijt begonnen de onderhandelingen met de nonnen over een lunchpakket. We kwamen overeen dat we alleen het restant van het ontbijt mee zouden nemen. Dit waren enkele bammetjes (boterhammetjes, maar dat is zo’n lang woord) en verder heel veel vlees. We hadden nog wat broodjes in de bus die overgebleven waren van de kerstavond. Als dit brood zuinig belegd was, zou het een ideale combinatie geweest zijn.

Hanekam

De rijtijdenwet werd bijna niet geschonden. (In de Oostenrijkse berglucht tellen nachtelijke uurtjes gewoon dubbel.) Vol goede moed begonnen we aan de spekgladde afdaling (DE Hanekam). Deze keer was het zoeken naar een zitplaats een stuk makkelijker. We hadden n.l. onze slaapzakken in het klooster laten liggen. Tevens kwamen we erachter dat het kleine grut maar liefst 8 DOZEN chips achter de kiezen had. Om de jongens verstandig te laten snoepen werd door de staf besloten de bar (het winkeltje) te sluiten. Omdat Eric Verpalen zo vriendelijk was barman te spelen, werd het hem soms echt te bar: Iedereen zat op hem te kankeren dat de bar niet open was.

Rondom Rome

De reis verliep uitstekend en we kwamen slechts drie uur te laat in Roma aan. De aankomst in Rome werd ingeluid door de rondweg (helemaal om Rome!!!) voor vier/vijfde te rijden. Dit was de eerste en enige nacht-sight-seeing die we hebben gehad. Jammer dat de rondweg niet door Rome ging. Dhr Buys heeft met zijn verhalen al heel wat hartjes op hol geslagen, maar ere wie ere toekomt. Dit had Dhr Buys perfect geregeld. Een schitterend hotel met 1000 kamers. Hiervan waren 129 appartementen die voor een gedeelte voor ons koor waren. Bij binnenkomst zijn we eerst een echt Italiaans diner gaan nuttigen. Dit smaakte bijzonder goed en beloofde voor de rest van de week veel goeds.

Koppelende zangers

Aansluitend kwam de kamerverdeling aan de beurt. Dat was een gezellige happening met veel commentaar, en veel gekoppel onderling. Het uiteindelijke resultaat stemde iedereen op zijn minst gematigd tevree. Voor Mauro kon helaas geen kamer geregeld worden met uitzicht op de bus. De avond vermaakte iedereen zich op de gang en op andere kamers. Om 22.00 uur was het bedtijd voor de kleineren. Een aantal mannen kon dus aan hun opvoedingstaak beginnen: Rust in de tent en op de galerij. Na twee dagen weinig slapen zou dit een peuleschiIletje zijn. Maar waar deze jongens hun energie vandaan halen is een groot raadsel. We hebhen medelijden met sommige ouders, of ligt het soms aan onze onkunde?

Onmogelijk

Nee, uiteraard kan dit niet. Om 23.30 uur kwamen we pas toe aan onze biertjes. Er zijn nog wat van deze gele jongens genuttigd, maar de verleiding om onze oogjes te sluiten was groter dan de dorst. Nog voordat we in bed lagen, sliepen we.

3. De derde reisdag (28 december)Den 28ste.

De eerste dag Rome in. Het begon volgens planning. Opstaan, ontbijten en naar het centrum met de bus was no problemo. Aldaar bleek rechts afslaan steeds onmogelijk. Tegen de tijd dat het wel kon waren er nog enkele andere obstakels. Het belangrijkste obstakel was op welke parkeerplaats meneer Buys op ons zou wachten. Later bleek hij gewoon niet gewacht te hebben maar Meneer Steverink. De bus was echter een uur te laat en zo lang wachten was te lang. Dit betekende dus een een rondleiding zonder de alleswetende student kunstgeschiedenis Buys. Met wat kunst en vliegwerk liepen we rond door het mooie oude Rome. Gelukkig hadden Janny en Ivo zich verdiept in het Monument Victor Emannuel II, ze wisten er een leuk verhaal van te maken. Aanvulingen door anderen maakte het compleet. Het Forum Romano kreeg de hele middag veel aandacht. Steeds kwamen we er langs. Uit de biepboekjes kon wat voorgelezen worden. Bij het colosseum was het weer beter geregeld. Daar vertelde Marcel Voermans wat hij en Vincent v. Gerven ontdekt hadden.

Keizer Gertjan H

De voeten werden meteen niet gespaard, De halve Kennedy mars werd afgelegd (om het Forum Romano heen) om een kijkje te nemen bij het Capitool. Daar las Gert Jan Holtermans voor uit andermans werk en struikelde alleen over wat keizers. Via (drie keer raden) het Forum R, werd de bus weer gevonden. Een schaars lunchpakket werd in/om de bus gegeten.

Oranje stoep

We trokken erg veel bekijks. Waarschijnlijk kwam dit door het gekleurde trottoir (ja, ook het lunchpakket met daarin een sInaasappel. werd bij sommige herkauwd of een pogIng daartoe). Misschien kwam het bekijks dat we hadden, ook door de piepvoorstelling: Het uniform moest aan. Waarom weten we nog steeds niet. Bij de officiële opening in “Sala Nervi” waren de meeste koren zonder uniform. Eén voordeel, wij stonden er puik op en waren een beetje trots dat onze dirigent in het midden zat naast de gouden stoel van een hijna-heilige. Het was jammer dat tijdens de toespraak van meneer Buys het volume steeds verder teruggedraaid werd. Waarschijnlijk hadden die technici geen zin in al die herhalingen in verschillende talen. Misschien was het de stem van meneer Buys die er geen zin meer in had. Terug in het hotel was het eten te eten volgens sommige.

4. De negenentwintigstedecembernegentiendrieenegentig

Lang zal Lucien leven in de glorie hoera. Ter gelegenheid van deze speciale dag zingen we de mis. Volgens het Poeri programmaboekje is het de nationale mis. We zingen tezamen met Antwerpen, de Russen, de klompenboeren uit Volendam. en zoiets (maar dan zonder klompen) uit Swolgen.

Het gaat mis

Er gaat zoveel mis dat je het bijna geen mis kunt noemen. Door een organisatiefoutje is de zwarte kist in de bus gebleven en moet Roy het uit het hoofd doen. Dat lukt uitstekend, maar dat is ook niet zo gek. Tijdens de mis wensen we elkaar de vrede toe, sommige denken echter dat bet moment aangebroken is om Lucien te feliciteren, of om elkaar andere dingen toe te wensen. Het zangtechnisch niveau verdubbelde bij elk lied (en eindigde met een dunne 7). Als de paus de mis gehoord had, was de Friezenkerk wellicht hun Nederlands stukje grond kwijt. Desondanks was de kerk best mooi en was het grappig om tijdens de koftie en koek Nederlandse Romeinen te spreken. Naast de kerk vonden we een winkeltje met ansichtkaarten voor éen dubbeltje per stuk. Mocht u een oude wazige kaart (met oldtimers erop) gekregen hebben van uw zoontje: hij is dus gewoon zuinig geweest, en heeft zijn geld aan verstandigere dingen besteed.

Even de straat oversteken en we zijn bij het volgende kerkje: de St.Pieter. Een vijfkoppig gidsverbond leidt het koor op perfecte wijze rond. Peter L. kan soms de beschrijvingen bijna niet voorlezen, omdat zijn mond openstaat van verbazing. Iedereen is eigenlijk onder de indruk van het immens grote gebouw. Het is bijna niet voor te stellen hoe groot het is en hoe ze ooit zoiets hebben kunnen maken. Het hoogtepunt van deze kerk wordt ook bezocht. Met de lift en wat schuine, scheve trappen (in de koepel) komen we net onder het bolletje van de toren. Rome ligt aan onze voeten. Vaticaanstad legt haar geheimen bloot. Wat een weelde.

Lilliputters

Een paar treden naar beneden en we komen bij de beelden die je aan de voorkant ook ziet (boven op de voorgevel). Ze blijken toch ietsie groter te zijn. Kijkend op het St.Pietersplein lijken de mensen nog steeds lilliputters. Ieder kijkt zijn ogen uit. Geen wonder met zo’n mooi weer: er is geen wolkje te zien. Je wordt er bijna bruin van. Helaas dat we ’s middags weer moeten zingen. De bus wacht en we moeten de onze uitkijk over de stad beeïndigen. Met moeite zijn de Hollanders naar beneden te krijgen. Bij de kerststal staat iedereen verzameld dus de herders hebben weer niets te doen.

Mario overtreft alle verwachtingen en rijdt zonder blikken of blozen in een keer naar Parrocchia di Christo Re. Het concert begint om 4 uur met wat inzingen door ons. Het publiek bestaat uit zes andere koren. Zij hebben onze nummers alvast gehoord, maar zijn ze geheid vergeten tegen de tijd dat wij ze weer zingen (een paar uur later). 0 Magnum Mysterium is het gezamelijke slotnummer, maar laat dat gezamelijke er maar vanaf. Net als bij het venrayse kerstconcert zijn er altijd koren die er onderuit willen komen. Wij zijn er deze keer echter echt wel bij.

Na de mis treedt een kleine splitsing op: De verstandige mannen kleden zich om en verlaten het koor, de nog verstandigere mannen gaan terug naar het hotel en maken daar de eetzaal wakker. Op zo’n manier dat een Frans koor de tussenschuifdeuren dicht doet. Zij mogen niet mee zingen en mogen er niet naar luisteren. Echter elke keer als de ober de Fransen wil bedienen begint de hele eetzaal door de smalle opening te joelen.

Heel slim komen ze op het idee dat als de deuren weer open zijn, het gezang vanzelf wel een keer op zal houden.

Blaren

In het hotel krijgen de jongens blaren van het vele rennen en dollen in de gangen en kamers. Synchroon daaraan krijgen de mannen ook blaren van het stappen. Een eettent was snel gevonden, een cafeetje was wat ingewikkelder. Vond je er eindelijk een, kostte een pilsje meer dan een tientje!! Het mocht de pret niet drukken. Het was een leuk avondje uit (vooral ook rustig, zonder vragen over hoelang, wanneer en waarom).

5 den 30ste.

Voordat de zon opkwam stonden Har R. en Richard R. (toevallig ook R.??) samen met Japanse zangertjes te trappelen. De jappen hadden mondkapjes zelfs al om. Hopelijk komt meneer Buys nooit op zo’n idee. Meneer Megens had zijn ogenwimpers en auto omhooggekregen en reed de zangers door de lege roomse straten. De jongens hadden een korte repetitie in Columbia (hotel van meneer Buys) en gingen daarna de paus wakker zingen (zonder meneer Megens want die kan niet zingen, denken we). Hopelijk schrijft dat dappere duo de details in deze of volgende Galm. De andere koorleden sliepen lekker uit. Ontbeten weer 1 broodje. Aan variatie werd niet gedacht. Ook deze keer weer verrukkelijke perzikjam. Een tweede, derde of vierde broodje moest weer van andere tafels geleend worden. Na het ontbijt konden we pas vertrekken nadat de drie heiligen van de Paus terugkwamen. Via de radio in de bus werd een kort interview afgenomen. Het blijkt dat er zangers zijn die niet eens hun bed hadden willen ruilen voor zo’n bezoek.

Hiep hiep hoera er is er weer een jarig: Freekje was volgewassen. Freek kiest het programma van die dag. Het wordt het Vaticaansmuseum enzo. Toevallig was dit ook voorbereid door wat mannen.

Italiaans gevloek

Mario overtreft alle verwachtingen en rijdt zonder blikken of blozen in een keer met de achterkant van de bus tegen een autootje aan. Uiteraard wordt er heel wat afgevloekt (in het Italiaans), het probleem is snel opgelost. Een paar sterke bassen tillen de wagen even uit de bus (hij zat nog steeds om de bus geklemd). De politie geeft groen licht: rijden maar Mario, de auto stond fout geparkeerd, dus eigen schuld dikke deuk. Vrolijk tierend rijdt M. de volgende bocht door. De dag wordt wel erg spannend.

De tweede ronde

Honderd meter verder worden we volledig omsingeld door auto’s, politie en andere gebarende mensen. M. te R. beweert onschuldig te zijn, maar later bleek de tweede bocht ook iets te ruim. Die auto stond overigens wel goed geparkeerd. Heel goed of misschien te goed: erg dicht bij een andere auto. Om het positief te formuleren de auto’s hadden elkaar gekust. Het begon erg saai te worden. We lieten de buschauffeur achter, wij hadden betere dingen te doen. Wat dacht u lezer van het Vaticaansmuseum met een paar dikke rijen voor de ingang, daarna voor de kassa op verdieping zes. Bleek uiteindelijk dat de poerikortingkaarties beneden gekocht moesten worden. Het Vaticaansmuseum is veel te groot om even met een groep van 70 man te bekijken. Toch willen we wat zien. Na een splitsing in twee groepen met in elke groep 1 hele lange, slenteren we door de weelde en sier van eeuwen oud. We drommen met drommen via de kortste route naar de Syxtijnse kapel

Daarover de pen aan Menno:

Hallo allemaal. ons groepje (Rudie Cox, Eric V. Ron, Michel, Mark Timmermans (de ” grote) en ik) had in Rome wat voorbereid en verteld over de Sixtijnse Kapel, de Maria Maggiore, de Spaanse Trappen en over de Trevi-fontein. Ik zal nog eens in het kort vertellen wat we daar allemaal gezien hebben.

Eerst de Sixtijnse Kapel. Na door allerlei zalen met de schoonste Italiaanse kunst (meneer Buys stond er ook tussen, hoorde die er ook bij’?) te zijn geraced, kwamen we na een lange zigzagweg en na veel geduw en getrek in de mensenmassa eindelijk in de Sixtijnse Kapel. Toen we de Sixtijnse Kapel uit waren zijn we door de rest van het Vaticaans Museum gelopen (hier was het gelukkig niet zo druk) en konden we buiten, op de binnenplaats, gaan liggen zonnen. We zijn ook op de beroemde Spaanse Trappen geweest. Deze trappen + de bijbehorende kerk bovenaan de trappen zijn in de l6e en l7e eeuw gebouwd door de Fransen. In de lente zijn de trappen overladen met allerlei soorten bloemen. Toen wij er waren was de bovenste helft van de trap bedekt door onze lunchpakketten van 24.000 lire per stuk + bijbehorend loslopend afval. Hel halve koor heeft zich er laten tekenen door karikatuur-tekenaars. en ik heb inmiddels al vernomen dal de prachtige karikatuur van Rudi Voermans is verslonden door de hond {die dacht zeker dat het de echte Rudi was). Dan: de Trevi-Fontein. Na de Trevi-fontein zijn we naar de Maria Maggiore gelopen. Deze kerk werd gebouwd op de plaats waar volgens de H. Maagd (Maria dus) sneeuw zou liggen op vijf augustus. Er lag toen sneeuw, dus werd er een kerk gebouwd. De Maria Maggiore was een van de grootste vroegchristelijke kerken (gebouwd in de 5e eeuw, en, daarna nog vele keren verbouwd) en in haar prachtige gouden plafond zit het goud verwerkt dat Columbus meebracht uit Amerika. In de Maria Maggiore kun je in allerlei talen biechten en dat is best gevaarlijk: toen Eric bij zo’n biecht-hok zei: “Kom jongens, even meeluisteren” , stak de aldaar aanwezige biechtvader zijn kop van achter het gordijntje vandaan en vroeg hem in het Nederlands of hij ergens anders wIlde gaan spelen. We hebben ook nog een half liedje gezongen. Maar toen moesten we ergens anders gaan staan, achter in de kerk of zoiets) en zijn toen maar helemaal weggegaan. Naar de winkels! Er scheen daar ergens een bazaar te zijn waar je van alles goedkoop kon kopen. Maar deze bazaar was wel goed verstopt. Maar winkels genoeg in Rome dus er werd nog flink ingekocht:

Romeboeken, eetbaar eten. kaarten en ook flessen M. (de bekende flessen M. ja). En toen werd het donker en gingen we terug naar ons prachtige hotel. (red. bedankt menno. gaan wij weer verder).

Feest

Omdat er ondertussen al twee zangers jarig waren geweest, hadden we een feesie verdient. In een zaaltje werd gezongen, gedanst (als indianen) en natuurlijk moppen getapt. Het was eigenlijk één groot familiefeest met een jarige tweeling Lucien en Freek Frans (= achtenaam van de familie van Sint Frans)

6. 1993ste oudjaarsdag

Om 7.45 uur liep onze wekker weer langs alle kamers. Opstaan en het ontbijt was weer: harde holletjes met roomboter en jam. Koffie met warme melk en jus d’orange, vonden zoals altijd weer gretig aftrek. Verzamelen bij de bus om te vertrekken naar de St.Pieter waar we vandaag de generale repetitie hadden voor de nieuwjaarsmis. De bus kon midden op het St.Pietersplein geparkeerd worden Het is werkelijk waar een bijzonder aanblik 200 bussen en 10.000 zangers op zo’n plein. En dan nog is er voldoende ruimte over. Pas op deze manier kun je zien hoe groot het St.Pieterplein is. Maar goed, het was nu opstellen in rijen van drieën wachten totdat je naar binnen kon. Eenmaal binnen werden de plaatsen ingenomen waar men ook zou zitten de volgende dag. De repetitie verliep goed en ons Hansje deed het prima. Hans werd nog voorgesteld aan het 10.000 koppige publiek, kreeg een staande ovatie en dit alles gaf hem zoveel zelf vertrouwen, dat we met een gerust hart de volgende dag tegemoed konden zien. Het was plotseling 12.00 uur en er volgde een doodse stilte. Het moment was daar. De Vader der vaders kwam binnen. Op dit moment hadden we de hele week al zitten wachten. De introductie van Onze Vader werd gedaan door dhr Buys en later volgde nog een kleine toespraak van de Paus (Himself). Dhr Buys heeft in zijn leven al voor heel wat hete vuren gestaan en naar zijn zeggen komt het woord “plankenkoorts” niet in zijn vocabulaire voor. Maar na het dankwoord van de Paus in het Nederlands straalde er een ster op het kindje (dhr Buys) neer. Na deze gebeurtenis was deze repetitie tevens ten einde.

Uitslapende oliebollen

Eenmaal buiten bij de kerststal moesten onze oliebollenbakkers terug naar het hotel voor de zware taak die er te wachten stond. Met onze oliebollenbakkers gingen er nog een paar oliebollen terug naar het hotel. Zij gingen echter iets uit hun bol slapen om ’s avonds weer de man te zijn. Nadat de lunchpaketten waren uitgedeeld waren de mannen vrij en zouden op eigen gelegenheid voor het laatste avondmaal van 93 terugkomen.

Kermis

De jongens en andere geinterreseerden gingen door met de ontdekkingstocht door Rome. Eigenlijk waren er nog maar enkele dingen niet bekeken: Het Pantheon, Piazza Navonne, winkels en een kermis. Met de kermis in het vooruitzicht konden de jongens bijna niet wachten hij het Pantheon. Toch was het de moeite waard met haar gat in het plafond. Gelukkig wist onze bouwkundig ingenieus zanger Peter hoe het zat met de afwatering van regenen sneeuw. Het gat deed ook met af voor de akoustiek van ons gezang. Op de Piazza Navonne was was dan eindelijk de kermis. Het hele plein stond er vol mee. Het was best wel een groot plein, de kermis viel echter in het niet bij die van Venray. Bovendien hadden de meeste geen geld meer. Om de tijd te doden had de staf een attractie gepland bij de fontein. Right trom an other country was there mister Fonzie met circusdirecteur Wimpie. Zij kwamen zogenaamd toevallig langs en hielden de zangers bezig tot alle jongens al hun geld op hadden en weer naar het hotel wilde. De tocht naar het hotel was slechts gedeeltelijk met de bus. De chauffeur was besteld bij de St. Pieter, dus eerst nog effe lopen. Via het voormalige gerechtsgebouw kwamen we bij de engelenhurgt. Daarover wist Roy nog wat over te vertellen, zodat iedereen nu weet dat de gaten in deze burgt niet zijn van de marmeren platen (zoals hij het Colosseum en Pantheon). Maar van echte kanonsgaten. Bij terugkomst bij het hotel, was wel te ruiken dat onze oliebollenbakkers goed hun best hadden gedaan. Ondanks dat ze bij de overburen hadden gebakken, stonk in een omtrek van I km naar onze Hollandse trots.

Polonaise

Nadat we onze spagettie naar binnen hadden gewerkt ging iedereen zich gereed maken voor the party die om 22.00 uur zou beginnen. Op alle kamers heerste een zenuwachtige sfeer. De mannen maakte het vuurwerk gereed en maakten zich zorgen over hoe de drank ongemerkt de zaal in te krijgen. De Cola en Fanta was waarschijnlijk probleem. Op naar de feestzaal. De mannen met de zakken gevuld gingen in polonaise de zaal binnen. Hier waren reeds 300 andere zangers aanwezig, op hun stoel. Jawel hoor toen het Venrayse schorem binnen kwam was het ijs direct gebroken en was het feest ook een feest. Dhr. Buys kan wederom trots zijn op zijn jongens. Na de oliebollen (die voortreffelijk smaakte, nog bedankt jongens en dame) en al het gehouse was de tijd aangebroken om het nieuwe jaar in te luiden. Dit gebeurde met een toast, handdruk en kus. Slechts een enkeling wist aan de lippenstiftlippen van JS te ontkomen. Op naar het vuurwerk. Dit spektakel zorgde voor vertier en vermaak. De laatste vuurpijl was een hele bijzondere. Deze was voor Tom. Een aantal mannen had elk wat op een blaadje geschreven en deze blaadjes bevestigd aan de pijl. Wij gaan ervan uit dat deze pijl bij Tom is aangekomen ondanks dat er geen adres opstond. Na dit spektakel was het bedtijd voor onze jongeren. De mannen gingen nog even door. Hoe laat de laatste naar bed ging, is voor iedereen een raadsel maar zeker is dat de eersten er al weer om 6.00 uur uit moesten.

7. Nieuwjaar 1994

6.00 Uur opstaan van vijf personen (waaronder één van de Rome auteurs J.S.) i.v.m. het ‘reserveren’ van de plaatsen in de St.Pieter. De St.Pieter zou om 7 uur open gaan en die vijf sterke mannen konden dan mooi de stoelen uitzoeken, vasthouden, bewaken, vrijvechten e.d. Gewapend met allerlei voorzieningen parkeerden de moedige zangers de auto hij hotel Columbia, alsof ze gasten waren. De paar honderd meter lopen naar de St. Pieter waren niet mis. Met loodzware zakken lopen in de regen is echt geen pretje. De taktiek was al in de auto besproken. Wilden we onze nobele opdracht volbrengen, dan zouden we alle vijf onafhankelijk van elkaar moeten opereren.

Risicospreiding

In verhand met de veiligheid van de betrokken medewerkers zullen verder alleen pseudonamen gebruikt worden. Een belangrijk deel van onze taktiek was het vliegensvlugge karakter ervan. Daarom spreidde we ons risico door onze vliegers over de twee ingangen te verspreiden: een ging links, de andere uh, uh, rechts. Het regende pijpestelen zoals meestal bij spannende films. Deze regen hoorde bij de planning. Nu kon bij argeloze kerkbezoekers geschuild worden onder de paraplu.

Uitslapen

Het koor zelf stond pas om 7 uur op, om een uur later in de St.Pieter te kunnen zijn. Het vertrek hij het hotel ging wat wijfelend, de poort was niet echt open. Kortom een uur later bleek dat meerdere koren op het idee waren gekomen om vroeg aanwezig te zijn. Er werd afgesproken dat de mannen zich een weg zouden banen door de menigte om onze 5 kwartiersmakers bij te staan en de jongens zouden keurig aansluiten bij de rij die er al stond. De deuren van de bus gingen open en de mannen zetten het op een sprint. De rij kwam inzicht. De rij stond naast ons en de rij stond achter ons. Na wat getrek en geduw spurte JW (en tevens één der auteuren) verder. Tot zijn grote verbazing passeerde hij kwartiermaker nr

I …2… 3… en 4. Bij aankomst in de St. Pieter stonden kwartiermakernr 5 en dhr Buys als de Zwitserse Garden de banken te verdedigen tegen een aantal Catalaanse super heilige personen. Binnen een dertigtal seconden was de rest van de mannen gearriveerd en kon de job geklaard worden. Het veilig stellen van de plaatsen was hierna een peuleschil. Alleen de zin: “il coro del Presidento” was voldoende voor het afdruipen van menig koor. Nu vraag je je natuurlijk af hoe kon die J. W. nu eerder op de plek des onheiIs zijn dan de 5 kwartiermakers. Dan volgt hier de uitleg. De St.Pieter ging niet om 7.00 uur open maar om 8.00 uur. Dus onze jongens hadden 1 uur in de stromende regen gestaan en zagen eruit als een verzopen kat. Zij hadden waarschijnlijk liever thuis in het bad gezeten dan in de kerk.

Hij komt

De mis begon exact om 10.00 uur. Daar kwam hij binnen en 10.000 zangers schraapten hun kelen en Adeste Fidelis kwam weergaloos over. Gedurende de mis moest Hans voor 40.000.000 kijkende Italianen ook nog soleren. Net zoals bij de generale deed hij dit perfect, zonder zenuwen, ik geef het je maar te doen. Onze zangers zongen met rode wangetjes van de lippenstift door de mis heen. Voor sommige duurde het te lang, zij vonden een manier om de tijd sneller te laten gaan, je kreeg er alleen zo’n kleine oogjes van. Rond 12.00 uur moest alles in record tempo gebeuren, omdat de Paus weer om 12.00 uur op het bordes moet staan om vrolijk Pasen te wensen (urbie en herbie, en bedank vur die bluuumun).

Een persoonlijke noot:

Het moet’mij (JW) van het hart dat in vergelijking met 6 jaar terug deze mis wel indruk gemaakt heeft. Dit heeft te maken met het feit dat je voorin de kerk zit, je ziet alles, je beleeft alles veel intenser, je bent ouder en je realiseert je dat dit eigenlijk een unieke situatie is die je moet waarderen. Ook hoor je nog 10.000 zangers een verpletterende mis zingen (dit kwam zeker door de dirigent die er voor stond). Zo hoor je maar weer dat deze reis ook echt een nieuwe ontdekkingsreis is geweest.

Na de mis zouden we eigenlijk nog naar de catacombe onder de St.Pieter gaan. Dit is een uniek stukje .onder de grond waar niet veel mensen komen. Dhr Buys had dit al een half jaar terug geregeld. Maar ook dit keer kon hij zijn belofte niet waar maken. Iedereen was erg teleurgesteld en verlangde voor de rest niets anders dan het bed. Maar zoals altijd was er een perfect alternatief. We zouden nu naar een andere catacombe gaan. Anderhalf uur later en 4 keer dezelfde pyramide gezien te hebben kwamen we op de plaats van hestemming aan en jawel hoor op I januari is gewoon alles dicht! We hadden al bijna 2 uur in bed kunnen liggen. Hier hebben we toen maar onze lunchpakketten genuttigd en zijn uiteindelijk richting hotel gegaan. Bij aankomst zijn de mannen linea recta naar bed gegaan. Wij dachten dat onze jongens dit ook zouden doen, maar zoals altijd zijn deze onverslaanbaar en zij hebben hun tijd dan ook anders ingedeeld. Het avondeten werd gevolgd door de “afsluiting van Rome” in ons gehuurde zaaltje. Deze afsluiting was goed in elkaar gezet. Het hoogtepunt was, wie kon de hardste burp laten horen na een gratis blikje cola of fanta. De moppen gingen nog een keer van mond tot oor en hierna volgde onze laatste stap richting bed. De mannen gingen naar beneden en hadden de hal omgezet In een concertzaal. Menig bediende bleef na werktijd luisteren naar, “Ik heb een tante in Marokko en die komt, hobbel hobbel, tuuttuut, tring tring, knorf knorr, prrr prrr (scheet geluid), zwaai zwaai en dit alles begeleid door Peter met zijn gitaar. Dit musicale intermezzo werd bezegeld in hok 4707.

8. 02-01-94

Uiteraard was deze dag geen uitzondering wat betreft het opstaan. Weer vroeg op ontbijten, maar deze keer de bus inpakken en richting het Columbus Hotel waar dhr Buys en kornuiten klaar stonden voor vertrek. Zou het inpakken van de koffers van Mevr Buys deze keer wat sneller gaan? Punktlich om 8.00 uur stonden we hij het hotel en daar begon het eerste probleem, het was echter niet een Nederlandse mevrouw, maar ons Russisch gezelschap. Deze wilden niet boven in de bus zitten en mloesten zeker met z’n tweeën naast elkaar zitten, kon dit niet dan zou ze niet aan haar terugreis beginnen. Dhr Buys trad kordaat op en zei:, “we gaan wil je mee dan stap je in en anders blijf je maar staan” (rijmt overigens).

Na deze dreigende woorden koos ze eieren voor haar geld en bleef de hele dag naast Mauro staan. Op naar Klagenfurt. De snelheid van de bus was wel erg hoog en de kilometers schoten onder de wielen door. Om 10.00 uur gingen de eerste jongetjes weer richting Erik om het nodige proviand in te slaan, maar deze was nu wel zo verstandig om nog niets te geven. Een half uur later was het echter raak en gingen de eerst marsen alweer door de bus. Erik is dus helemaal niet zo verstandig.

Party

Over zo’n busreis is eigenlijk niet veel soeps te vertellen. Wel veel snoeps, dat ging erin als koek en kwam er anders uit: De eerste kots party en jawel hoor Marc was weer de la poche (de zak). Deze keer waren geen lunchpakketten ingeslagen omdat we deze extra moesten betalen. En aangezien de Hollanders worden afgescheept als zuinigheidsmensen spreekt het natuurlijk voor zich dat we geen fl 24,00 gaan betalen voor twee broodjes, 1 appel, 1 halve liter water en 1 pakje boter en jam. Maar niet getreurd, we kregen onderweg een heerlijke maaltijd aangeboden. Wat denk je? Ja hoor spagettie met brood. Deze versnapering deed ons zo goed, dat een filmpje van 2 uurtjes ons eten wel deed zakken. Na nog een film (onze laatste) waren we weer hij de grens en kwam de sneeuw ons weer meters tegemoet. Vervolgens verlangde de nonnetjes alweer naar onze onderbroeken en hadden zodoende een extra heerlijke maaltijd gemaakt met als afsluiting een heerlijke schaal vol koekjes. Uiteraard hebben wij onze talenten even laten horen als dank voor deze gastvrijheid. Het was ondertussen weer bedtijd voor sopranen en alten. Het hestuur en een aantal mannen bIeven nog even napraten onder het genot van de zelf gebrouwde snaps, wijnen en chips. De nonnetjes vonden het prachtig om voor deze groep goed te zorgen en wij vonden het prachtig om deze nonnetjes een plezier te doen. De avond duurde lang de nacht was kort en de laatste dag naderde.

9. De laatste dag

De laatste dag was loodzwaar en laat voordat hij eindigde in Venray.