Uit de Galm van december 1992. Een select gezelschap van ons koor nam deel aan een congres in Portugal

Op vrijdag 29 mei was het dan eindelijk zover. Per trein vertrokken we ’s morgens vroeg in de richting naar Amsterdam en Schiphol. En hier begon al een klein probleempje: “waar is Mhr. Steverink gebleven?” Door de drukte op Amsterdam C.S. waren we hem kwijt geraakt. Desalniettemin hebben we toch maar de trein naar Schiphol gepakt. Op het station is toen even gewacht op de volgende trein uit Amsterdam maar tevergeefs. Er is toen besloten om toch maar naar de vertrekhal toe te gaan om in te checken. En wie zagen we daar? Juist Mhr. Steverink. Toen het verloren schaap zich weer bij de kudde had gevoegd kon er met een gerust hart worden ingecheckt. Daarna hadden we een half uurtje de tijd om even te winkelen in de vele taxfree shops. Om half twee moesten we weer bij elkaar komen. Het was tijd om naar het vliegtuig toe te gaan. Vlucht KL 369 naar Lissabon zou rond 14.00 uur vertrekken. Maar door een staking van de Franse luchtverkeersleiders konden we pas om kwart voor drie vertrekken.

Het opstijgen verliep vlekkeloos. We vlogen via Antwerpen, ten westen van Parijs en over de golf van Biskaje naar Lissabon. Na 2,5 uur vliegen kwamen we, met een ietwat harde landing, aan op het vliegveld van een regenachtig Lissabon. De tijd 16.25 (rekening houden met een uur tijdsverschil). Terwijl sommigen mannen nog moesten wachten op hun bagage maakten de jongens de buurt onveilig door met de bagagewagentjes rond te scheuren. In de aankomsthal rees het volgende probleem op: “Waar is in hemelsnaam de bus?” Er stonden buiten op de parkeerplaats enkele bussen en daar hebben we een tijdje moeten wachten. Maar dat was voor sommigen onder ons geen probleem want hun aandacht werd afgeleid door een binnenlandse schone.

Even later bleek dat een van die bussen voor ons was bestemd. Er kon ingestapt worden maar we moesten wachten op het koor uit Triëst. In de bus werden we opgeschrikt door een scheet van ?, een potje bier erbij en het euvel was alweer vergeten. Het Italiaanse koor kwam niet dus de chauffeur reed aan richting Fatima. In de buitenwijken van Lissabon troffen we een krottenwijk. “Armoede”, merkte een jongen die voor me zat op. Na een tijdje rijden en een sanitaire stop kwamen we rond de avond aan op ons verblijfplaats in Fatima. Het was een gebouw met tralies voor de raam en het had wel iets weg van een bunker, zo eentje van 40-45. De slaapplaatsen kon je een beetje vergelijken met omkleedhokken op een zwembad. Er waren stapelbedden geplaatst, je kon dus ook nog over de wand kijken wat de buren uitspookten. ’s Avonds na het diner zijn we met de mannen en jongens een kijkje gaan nemen in Fatima. Nadat we in een plaatselijk cafeetje iets hadden gedronken werd de tocht voortgezet naar de kerk en het immense plein van Fatima. Een Venraynaar, R.C. , kon zijn water niet meer inhouden. Toen zijn nood het hoogst was vond hij naast de kerk een pracht van een boom, waar vroeger Maria was verschenen. Naar het schijnt. Terwijl hij zichzelf van zijn lijden verloste kwam er al vloekend een Portugese vrouw op de Venraynaar af. Maar dankzij een internationaal teken werden de gemoederen ietwat gesust. Daarna werd er weer teruggekeerd naar onze verblijfplaats.

Nadat de jongens naar bed werden gebracht werd buiten nog wat gebabbeld met wat Duitsers en Italianen onder genot van een goed glaasje. De volgende ochtend na het ontbijt was het tijd voor een repetitie samen met de andere koren. Daarna was er wat tijd om te gaan winkelen. Middags stond er een soort van excursie op het programma. Met een bus trokken we een beetje in de omgeving rond om kerken te gaan bekijken. Nadat er eventjes verplicht rondgekeken trokken enkele mannen en jongens de kerk uit om in een paar winkeltjes rond te kijken. Even later werd er door sommigen de moeite niet meer genomen om in de verschillende kerken te gaan kijken. Na enkele kerken gezien of niet gezien te hebben werd de tocht voortgezet naar Nazareth. (Gelieve niet te verwarren met de Israëlische variant.) Er werd gestopt op een pleintje waar enkele kooplui hun koopwaar hadden uitgestald. Veelal prut en tamelijk prijzig. Na een tijdje rondgekuierd te hebben en genoten van het uitzicht vertrokken we naar het strand. Sommigen onder ons werden zo enthousiast toen ze dat water zagen dat ze er gelijk insprongen. Het strand leek op dat moment op een half naaktstrand.

Na het avondeten werden er met verschillende koren ’s avonds een avondmis opgeluisterd. Leuk en aardig zeker omdat ons koor bevoorrecht was van een zitplaats. Er was prima gezongen. Daarna tijd voor de processie met een x-tal coupletten van het Ave Maria. Het duurde allemaal vrij lang. Na de H-mis was het voor de ouderen onder ons tijd om te gaan stappen. Een gesloten “trendy” café maakte voor ons de deuren open en daar werd met volle teugen genoten van het gerstenat. Na een paar uurtjes te hebben gedronken was het weer de tijd om terug te gaan naar onze verblijfplaats. Wat bleek nou, onze achteringang was dicht. Naar de hoofdingang gelopen en daar stond meneer Buys op ons te wachten die ons wat wilde laten zien.

In een hele grote zaal werd ’s nachts rond een uur of één nog een heilige mis gehouden. Na even een beetje gekeken te hebben werd het stapelbed eens opgezocht. De zondagmorgen was het tijd voor een massale hoogmis. In een processie liepen we naar de kerk van Fatima. En daar begon het dan: lang wachten, regen, een nummer dat we zouden zingen dat niet doorging in 1 woord vervelend. Ondertussen werd er onder de mis een beetje geklooid, beetje gezongen en veel heel veel wachten. We waren blij dat de mis na ruim drie uur was afgelopen. Na wat “gegeten” te hebben was die middag nog een uitvoering om Portugal officieel op te nemen in de Pueri. Portugezen zijn naar mijn mening fanatiek er werd uit volle borst gezongen en geschreeuwd en met doekjes gezwaaid, net een voetbal stadion. Daarna begonnen de schillende uitvoeringen. Heel opvallend was toch wel de uitvoering van het Spaans koor. Een lekker fris nummer. Daarna was de tijd voor ons koor. Dat ging goed. Op het einde hebben we samen met Italië, Duitsland, en nog een koor wat gezongen. Na de uitvoering werden we uitgenodigd om een herinnering op te halen in de kerk. Ook hier was het wachten. Uiteindelijk kregen we dan een rozenkrans. Voor sommige jongens was het de eerste keer dat ze zo’n ding zagen. Na dit gebeuren was het programma afgerond. ’s Avonds werd er weer gestapt.

De volgende morgen was het tijd om te vertrekken naar Lissabon. Na een vlugge sightseeing in Lissabon werden op het vliegveld van Lissabon gedropt. Er werd ingecheckt. Een klein probleempje met Bas of hij wel mee kon of niet. Maar dat was gauw verholpen. Tijdens het instappen kwam ondergetekende een beetje in de problemen. Een metaal detector ging af. Er werd gecontroleerd en een portemonnee bleek de oorzaak te zijn. De terugvlucht was prima met een beetje turbulentie. Een enkeling het dan er ook moeilijk mee. Het zakje was goed gevuld. De reis was zeker de moeite waard en misschien een keer voor herhaling vatbaar.

R. B.